Weer eens grote discussie in de media. Een of andere politica heeft uit humanitaire reden een weeskind "gehaald" uit Afrika, is dit kind aan het verzorgen, en zal de adoptie regelen terwijl het kind reeds bij haar is.
Reactie van "gewone" mensen die willen adopteren is dat mevrouw zich beter voelt dan de rest en door haar functie de lastige procedure kan omzeilen. Ik heb het gevoel dat ze misschien van de gelegenheid gebruik moeten maken om hun discussie om te keren.
Ik heb geen sympathie voor mevrouw (ik had er nog nooit van gehoord, en weet zelfs niet bij welke partij ze hoort), maar ik ben ervan overtuigd als ze reeds 3 of 4 eigen kinderen deftig aan het opvoeden is, dat een kindje erbij geen fundamentele reden is om haar capaciteiten als toekomstige ouder in vraag te stellen.
Men zou beter eens de vraag stellen, of het nodig is om voor toekomstige adoptie-ouders strenger te zijn dan voor toekomstige natuurlijke ouders. Ik ben ervan overtuigd dat zelfs als er geen strenge adoptie-eisen zouden bestaan, dat er minder adoptiekinderen in onverantwoorde gezinssituaties zouden terecht komen dan nu natuurlijke kinderen. Bij adoptie zal er sowieso rompslomp met papieren zijn, en alleen wie het echt wil zal zich daaraan wagen. Voor het starten met natuurlijke kinderen wordt geen enkele eis gesteld. Alleen als het echt misloopt kunnen er procedures starten om de kinderen weg te nemen uit probleemgezinnen en te "plaatsen".